หลังเลิกงานกำลังจะกลับหอ ทันใด็ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา ปู นั่นเอง ได้ความว่ามีคนมาถามทางปูซึ่งเป็นชาวต่างชาติ และเขาต้องการไปที่โรงแรม อโณมัย (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ด้วยความที่เราก้ไม่ได้เก่งเส้นทางนักเราก็เลยพาเค้าเดินไปจนถึงเลยทีเดียว(จากสยาม) ซึ่งตัวเขาเองมาจากดูไบและจะมาหาเพื่อนที่ประเทศไทยเพื่อติดต่อธุรกิจส่วนตัว เรื่องทั้งหมดจบลงง่ายๆ แต่ก็เอาเหงื่อตกเหมือนกัน เพราะภาษาอังกฤษของเรานั้น มันแทบไม่ได้เรื่องเลยเมื่อต้องใช้มันกับคนดูไบ
สองวันถัดมาหลังเสร็จงานจากสนามบินเราก็กลับโดยแอร์พอร์ตลิ้งที่เค้ากำลังนิยมกัน (อวยกันไป) พอถึงพญาไท เรากำลังจะลงจากสถานีทันใดก็มีเสียงชาวต่างชาติพุ่งเข้ามาในโสตสัมผัสของเรา “I have a question, How to go to Siam Center?” แน่นอนด้วยความที่เรามีภาษาอังกฤษขั้นเทพจึงตอบแบบจัดเต็มไปว่า Follow me. ตามนั้นพอไปถึงที่ซื้อบัตรรถไฟฟ้า เพื่อนชาวต่างชาติก็งง กับเครื่องซื้อบัตรอัตโนมัติ ทำให้เราต้องสาธิตให้ดู (ดูดีใช่ป่ะละ อิอิ) และเราก็แยกกันตรงนั้น หวังว่าเค้าคงไปถึงอย่างปลอดภัยนะ
แม้นี่จะเป็นเพียงเรื่องเล็กในโลกใบนี้ แต่คนๆนี้ดีใจและภูมิใจเหลือเกิน เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นเรื่องดีๆที่คนตัวเล็กๆอย่างเราจะทำได้ไม่ยาก เพียงแต่เรากล้้าพอที่จะทำความดี
