ตอนนี้มีการพูดถึงหนังสือธรรมะ ในฐานะของสิ่งยึดเหนี่ยวทางใจกันมากขึ้น วันก่อนผมมีโอกาสพูดเกี่ยวกับประเด็นนี้ และอยากชี้ว่าหนังสือธรรมะไม่ใช่เครื่องยึดเหนี่ยวทางใจนะครับ เป็นเครื่องต่อยอดความเข้าใจ หรือไม่ก็เป็นบันไดไปสู่เครื่องยึดเหนี่ยวทางใจต่างหาก
เครื่องยึดเหนี่ยวทางใจต้องมีลักษณะของพลังศักดิ์สิทธิ์
ที่คนทั่วไปเห็นปุ๊บ หรือได้ยินได้ฟังปั๊บ
แล้วเกิดความรู้สึกสว่าง ยึดเหนี่ยวเป็นที่พึ่งของชีวิต
ทำให้ชีวิตรู้สึกถึงความหวัง ความสูงส่ง เป็นพลังใจได้ทันที
อย่างเช่นตัวบุคคลที่เป็นนักบวช
ซึ่งอยู่ในฐานะที่พ้นจากการแข่งขันชิงดีแบบโลกๆ
คนก็รู้สึกถึงกระแสความไม่เบียดเบียน
รู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ที่ไหว้แล้วรับพลังบางอย่าง
มาทำความชุ่มชื่นให้จิตใจได้ทันที

ส่วนหนังสือธรรมะนั้น
เป็นการทำความเข้าใจกันว่าธรรมะคืออะไร
ถ้าคุณสงสัยอะไรนอกเหนือจากที่เขียนๆไว้ในหนังสือ
หนังสือไม่สามารถไขข้อข้องใจให้คุณได้
และถ้าคุณกำลังเหน็ดเหนื่อย เพลียใจ อยากได้ความชุ่มชื่น
คุณไม่มีทางเอาหนังสือธรรมะมาวางตรงหน้า
กราบไหว้แล้วจะเกิดพลังทางใจขึ้นมา

เมื่อเข้าใจอย่างนี้ ก็จะมองเห็นมากขึ้น
ว่าหน้าที่ของบุคคลซึ่งเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจ
เหตุใดต้องมีความศักดิ์สิทธิ์และประพฤติตนสูงส่ง
ส่วนหน้าที่ของหนังสือก็ต้องให้ความเข้าใจได้เร็ว
คือเนื้อหาอ่านง่าย โดนใจ และใช้ได้จริง

เมื่ออ่านเข้าใจ แล้วนำไปสู่ธรรมะที่พระพุทธองค์ตรัสชี้
ธรรมะที่ประดิษฐานอยู่ในใจนั้นแหละ
จะเป็นที่พึ่ง ที่ยึดเหนี่ยวต่อไป
และมีความสว่างไสวจริงอยู่ที่บ้าน อยู่ในห้องนอน
ไม่ต้องเดินทางไปที่วัดเสียก่อนแล้วจึงได้รับพลังอบอุ่นกันทีหลัง

ดังตฤณ
พฤศจิกายน ๕๓

สองวันถัดมาหลังเสร็จงานจากสนามบินเราก็กลับโดยแอร์พอร์ตลิ้งที่เค้ากำลังนิยมกัน (อวยกันไป) พอถึงพญาไท เรากำลังจะลงจากสถานีทันใดก็มีเสียงชาวต่างชาติพุ่งเข้ามาในโสตสัมผัสของเรา “I have a question, How to go to Siam Center?” แน่นอนด้วยความที่เรามีภาษาอังกฤษขั้นเทพจึงตอบแบบจัดเต็มไปว่า Follow me. ตามนั้นพอไปถึงที่ซื้อบัตรรถไฟฟ้า เพื่อนชาวต่างชาติก็งง กับเครื่องซื้อบัตรอัตโนมัติ ทำให้เราต้องสาธิตให้ดู (ดูดีใช่ป่ะละ อิอิ) และเราก็แยกกันตรงนั้น หวังว่าเค้าคงไปถึงอย่างปลอดภัยนะ

แม้นี่จะเป็นเพียงเรื่องเล็กในโลกใบนี้ แต่คนๆนี้ดีใจและภูมิใจเหลือเกิน เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นเรื่องดีๆที่คนตัวเล็กๆอย่างเราจะทำได้ไม่ยาก เพียงแต่เรากล้้าพอที่จะทำความดี

ถ้าคุณเป็นคนหนึ่ง ที่อยู่มืดๆไม่ได้ จะเกิดความกลัวผีอย่างรุนแรง วันนี้เรามาคุยกันว่าทำยังไงจะหายกลัว การคุยถึงผีเป็นเรื่องดี ถ้ามันนำไปสู่ความเข้าใจว่า ความกลัวนั่นแหละตัวเชิญผี ความกลัวนั่นแหละกลิ่นเรียกผี ถ้าจัดการความกลัวได้อย่างเดียว ถึงผีปรากฏตัว คุณก็ไม่รู้สึกต่างจากเห็นคนแปลกหน้าปรากฏกายสักเท่าใด

จริงๆแล้วการจากไปของคนตาย ยังน่ากลัวน้อยกว่าจินตนาการของคนอยู่เสียอีก คนเราหลอกตัวเองก่อนโดนผีหลอกกันเสมอ บางคนกลัวขนหัวลุกไปเองทั้งชีวิต โดยไม่เคยเจอของจริงแม้แต่ครั้งเดียว!

นึกดีๆ ความคิดในหัวคุณเหมือนผีเปี๊ยบ มันหายตัวได้ตอนกลางวัน และกลับมาปรากฏตัวใหม่ในเวลากลางคืน

หลายคนอ้างว่าได้ยินเสียงเล็กเสียงน้อยในห้องนอน ในห้องน้ำ หรือกระทั่งในหัวตัวเอง ทำเอาฉี่แทบราด คุณว่าแปลกไหมล่ะ ปรากฏการณ์ที่ยิ่งใหญ่ในธรรมชาติมีอยู่มากมาย อย่างเช่นฟ้าร้องฟ้าผ่า กึกก้องคำรามไปทั่วราวกับทั้งโลกต้องได้ยินพร้อมกัน แต่เราก็หวาดกลัวเสียงดังขนาดนั้น น้อยเสียกว่าเสียงกระซิบแผ่วในห้องนอนตอนดึกๆเสียอีก

ไม่เคยเห็นผี แต่ฟังเสียงเล่าลือว่าผีหน้าตาอย่างนั้น ทำเสียงกุกกักตอนกลางคืนอย่างนี้ สรุปคือ เสียงเล่าลือนั่นแหละผีตัวจริง ถ้าคุณปล่อยให้เสียงเล่าลือเข้ามาอยู่ในหัว ก็ไม่ต่างอะไรกับปล่อยให้ผีเข้ามาสิงสู่อยู่รอบๆตัวนั่นเอง

เรื่องเล่าเกี่ยวกับผีมีอยู่ทุกชาติทุกภาษา แต่ความจริงเกี่ยวกับผีนั้น แทบไม่ปรากฏอยู่ในภาษาไหน เพราะส่วนใหญ่เราให้คนเป็นๆเล่า ไม่ใช่เอาผีมาสัมภาษณ์

ลองหัดวาดรูปผีขึ้นมา แล้วจะตระหนักว่าภาพผีที่แท้จริงมาจากความไม่รู้ในหัวของคุณ ไม่ใช่มาจากการที่คุณเคยเห็นมันจริง

นักประพันธ์เรื่องสยองขวัญบางคนยอมรับว่ามีความสุขที่จะฝันร้ายเพื่อจะได้มีเรื่องผีชั้นดีมาเขียนหลอกคนอ่าน

ความจริงมันเป็นอย่างนี้ เรื่องผีๆส่วนใหญ่เกิดขึ้นโดยนักประพันธ์ที่ไม่เคยเจอผีจริง แถมเล่าลือสืบๆกัน แล้วก็เอามาสร้างเป็นหนังโดยคนไม่เชื่อเรื่องผีเลยด้วยซ้ำ แค่ใช้เทคนิคการเล่าหรือการสร้างหนังให้ดูได้อารมณ์ เท่านี้กวาดเงินจากคนดูเป็นกอบเป็นกำแล้ว

สมัยก่อนคนสมัยโบราณจะกลัวผีกันเฉพาะตอนกลางคืน แต่เพราะเทคนิคการเล่าของนักประพันธ์ยุคใหม่ ทำให้คนยุคเรากลัวผีแม้กระทั่งตอนกลางวัน เพราะเห็นในหนัง อ่านจากนิยาย ว่าผีก็ทำตัวน่ากลัวตอนกลางวันได้

ฉะนั้น ขอให้รู้ไว้เถอะว่าการรับความกลัวมาจากหนังหรือนิยาย ก็คือการช่วยทำรายได้ให้นักประพันธ์และนักสร้างหนังนั่นเอง พอนักประพันธ์และนักสร้างหนังคิดเรื่องผีๆใหม่ได้ เขาก็ทำเงิน ส่วนคุณก็ต้องทำใจ คิดเสียอย่างนี้ขณะกลัว คุณจะกลัวน้อยลงทันที เพราะไหนๆก็เสียเงินไปแล้ว อย่าเสียจิตเพิ่มอีกเลยดีกว่า

และต่อไป เวลาฟังคนเล่าเรื่องผี ลองเงี่ยหูฟังเสียงเล่าของเขาดีๆ แล้วคุณจะพบว่าเป็นเสียงที่เกิดจากความคิดเอาเอง ไม่ต่างจากเสียงในหัวของคุณเท่าไหร่

ใจคุณให้ผีอยู่ในอะไร สิ่งนั้นก็น่ากลัวได้ ทางที่ดีให้พิจารณาว่าส่วนใหญ่เราได้ยินเสียงผีกันทางลำโพงเครื่องเสียง ถ้าจะกลัว ก็ควรกลัวที่ที่มีลำโพง ไม่ใช่กลัวอากาศว่างเปล่า

และจะว่าไป ผีร้ายในอากาศ ยังน่ากลัวน้อยกว่าผีร้ายในร่างคน เพราะผีในอากาศจะมีจริงหรือไม่จริงไม่รู้ รู้แต่ผีร้ายในร่างคนมีอยู่จริงแน่ๆ และมันก็ทำร้ายคนด้วยกันได้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นผีด่า ผีกูไม่ผิด ผีปล้นฆ่า ผีข่มขืน ผีขายยา สารพัดที่เห็นกันตามทีวีและหนังสือพิมพ์

เมืองปีศาจมีจริง และคุณอาจกำลังอาศัยในเมืองนั้นอยู่ก็ได้ คุณไม่มีทางออกจากเมืองปีศาจ มีทางเดียวคือเปลี่ยนเมืองปีศาจให้เป็นเมืองมนุษย์!

มาว่ากันเรื่องผีตัวจริงบ้าง ถ้าจะมีจริง ผีมาจากอะไร? ผีที่เกิดจากปัญหาสังคม อย่างพวกโดดตึกตายเพราะปัญหารุมเร้า ต่างก็มีปัญหาของเขาเองที่ยังแก้ไม่ตก ถ้าเจอพวกเขา แทนที่จะกลัว คุณควรเตรียมตัว เตรียมคำถามไว้ดีกว่าว่ามีอะไรจะให้ช่วยไหม

ส่วนผีตายโหง หรือพวกที่ตายก่อนวัยด้วยอุบัติเหตุหรือการฆาตกรรม พวกนี้มักตระหนกตกใจอย่างรุนแรงก่อนตาย ถามตัวเองว่าคุณสมควรกลัวคนกำลังตกใจหรือเปล่า? มันน่าให้คิดเห็นใจ อยากปลอบกันมากกว่านะ

เรื่องมันแย่ตรงที่ผีกลับมาเล่าแบบจับเข่าคุยไม่ได้ ว่าที่คุณเห็นไป หรือที่คุณกลัวไปนั้น มันถูกต้องตามที่เขาเป็นหรือเปล่า คุณเข้าใจเหตุผลในการปรากฏตัวของเขาถูกต้องแล้วหรือ จึงขวัญหนีดีฝ่อไปได้

สรุปคือ ความกลัวผีมีสองแบบ หนึ่งคือกลัวเพราะเคยเห็น สองคือกลัวเพราะไม่อยากเห็น และความกลัวผีในโลกมนุษย์นี้ ๙๙% เป็นประเภทหลัง

พระพุทธเจ้าให้ระลึกว่าเรามีความตายเป็นเบื้องหน้า ความตายจะมาถึงเราเป็นธรรมดา อาศัยความรู้สึกถึงอิริยาบถปัจจุบันเป็นตัวตั้ง เห็นว่าท่าทางที่กำลังมีอยู่เป็นอยู่ในขณะนี้ วันหนึ่งจะต้องนอนลงอย่างไม่อาจลุกขึ้นมาอีก ลมหายใจที่เข้าบ้างออกบ้างในขณะนี้ วันหนึ่งจะหยุดสงัด แล้วไม่เข้าไม่ออกอีก

ด้วยการเห็นว่าเราจะต้องไปเป็นเพื่อนผี จะทำให้หายกลัวผี และเร่งให้สร้างความสว่างแก่ตน เพื่อจะได้เป็นผีสว่าง ไม่ใช่ผีมืดในร่างมนุษย์อย่างที่เห็นเกลื่อนเมืองกันทุกวันนี้

ดังตฤณ

จากบทความ “ทำยังไงดี?”
นิตยสาร Miracle of Life ฉบับ เดือนตุลาคม ๕๓

กินเนื้อสัตว์ บาปไหม?

เมื่อเอ่ยถึงคำถามนี้ หลายคนก็มักจะมีคำตอบในใจและต่างก็แสดงทัศนะ นานาประการแตกต่างกันออกไป แต่จะมีใครกันเล่าออกมาฟันธงว่า บาป หรือ ไม่บาป ? ว่าแล้วก็ลองมาดูหลายๆทัศนะกันดีกว่า บ้างก็ว่า “ฆ่าสัตว์น่ะบาปแน่ครับ แต่กินเนื้อยังไงก็ไม่บาปครับ” หรือ “จะบาปหรือไม่อยู่ที่เจตนา เจตนาเป็นเครื่องบ่งชี้ เราไม่ได้กินเพื่อส่งเสริมการฆ่า” แบบนี้ก็น่าสน “ถ้าจะบาปมันก็บาปอะนะ แน่ใจหรือว่าไม่ได้หลอกตัวเอง” และตัวอย่างสุดท้าย “สำหรับผม เนื้อมันก็คือมวลสารจากสิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้ว เท่ากับว่าไม่มีเจ้าของ ไม่มีชีวิต สามารถกินได้โดยไม่บาป เพราะเราก็ไม่ได้ไปเอาชีวิตเขา อย่างงี้ผมเข้าใจถูกรึเปล่านะ? แต่ผมเชื่ออย่างนี้มานานพอสมควรแล้ว” หลังจากที่อ่านตัวอย่างไปบางส่วนคุณมีความเห็นว่าอย่างไร … เมื่อคิดได้แล้วมาลองดูกันว่าคุณคิดถูกหรือไม่

จริงๆคำถามนี้มีตั้งแต่สมัยพุทธกาลแล้ว อีกทั้งยังมีคนถามพระพุทธองค์เสียด้วย ทีนี้เรามาดูกันว่าพระองค์ทรงตรัสว่าอย่างไร?

พุทธดำรัสตอบ “….. ดูก่อนชีวก เรากล่าวเนื้อว่าไม่ควรเป็นของบริโภคด้วยเหตุ ๓ ประการ คือ เนื้อที่ตนเห็น เนื้อที่ตนได้ยิน เนื้อที่ตนรังเกียจ ดูก่อนชีวก เรากล่าวเนื้อว่า เป็นของไม่ควรบริโภคด้วยเหตุ ๓ ประการนี้แล ดูก่อนชีวก เรากล่าวเนื้อว่าเป็นของควรบริโภค ด้วยเหตุ ๓ ประการคือ เนื้อที่ตนไม่ได้เห็น เนื้อที่ตนไม่ได้ยิน เนื้อที่ตนไม่ได้รังเกียจ ดูก่อนชีวก เรากล่าวเนื้อว่า เป็นของบริโภคด้วยเหตุ ๓ ประการนี้แล…..”
ชีวกสูตร ม. ม. (๕๗)ตบ. ๑๓ : ๔๘-๔๙ ตท.๑๓ : ๑๓ : ๔๗ตอ. Mls. Ii : ๓๓

1. เนื้อที่ได้ยิน เช่น ได้ยินชาวบ้านเขา สนทนากันว่าจะมีการฆ่า หมูตัวนั้นตัวนี้ เพื่อถวายพระคุณเจ้า เป็นต้น…แบบนี้ห้ามรับประเคน
2. เนื้อที่ได้เห็น เช่น เห็นไก่วิ่งเล่นอยู่ สักครู่เดียวได้ยินเสียงมันร้องด้วยความเจ็บปวด สักครู่กลายเป็นต้มยำไก่ มาถวาย…แบบนี้ก็รู้อยู่แล้วเพราะเมื่อกี๊ก็เห็นมันอยู่ แต่ก็ตายเพื่อมาเป็นอาหารแก่ตนโดยเฉพาะ…ห้ามรับประเคน
3. เนื้อที่ตนรังเกียจ ก็คือ เนื้อที่ตนเองรังเกียจด้วยเหตุแห่ง 2 มูลเหตุ ใน 2 ข้อแรก

ผมหวังว่าคุณจะได้คำตอบของคำถามนี้แล้ว

กินผักดีกว่าจริงหรือ?

ดีไม่ดีนั้นมันขึ้นอยู่กับเราครับ ว่าตัวเรานั้น รู้สึกอย่างไร หากคิดว่า เราไม่กินข้าวขาหมู แล้วคิด(จิตนาการ)ว่า หมูจะไม่ถูกฆ่า เปรียบได้กับ เรานั่งอยู่บ้านเฉยๆ แล้วคิด(จิตนาการ)ว่า เราไปช่วยสอนหนังสือคนอนาถา มันไม่ได้อะไรครับแต่มันก็ไม่ผิดเพียงแต่หากเรารู้สึกว่าอยากจะช่วยอย่างจริงจังแล้วหล่ะก็เราควรที่จะ ช่วยสัตว์ และ ไม่ทำร้ายสัตว์ ด้วยจึงถือว่าการที่เราหันมากินผักแทนนั้นได้ประโยชน์ครบถ้วน

พืชผักมีชีวิตไม่ใช่หรือ?

เราต้องมาปรับความเข้าใจกันเสียก่อนว่าสิ่งที่คุณครูสอนเรามาตั้งแต่สมัยเด็กๆว่าต้นไม้เป็นสิ่งมีชีวิตนั้น เป็นเรื่องของวิทยาศาสตร์ ซึ่งในศาสนาพุทธกับแตกต่างออกไปจากสิ่งที่เราปักใจเชื่อมาตั้งแต่เด็กๆ คือต้นไม้ ซึ่งรวมถึงพืชผักต่างๆนั้น ไม่ถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเพราะว่า ต้นไม้ ไม่มีวิญญาณ และขออ้างอิงพระไตรปิฎก:[๔๕๒] “ดูกรภิกษุทั้งหลาย เพราะความประชุมพร้อมแห่งปัจจัย ๓ ประการ ความเกิดแห่งทารกก็มี ในสัตว์โลกนี้ มารดาบิดาอยู่ร่วมกัน แต่มารดายังไม่มีระดู และทารกที่จะมาเกิดยังไม่ปรากฏ ความเกิดแห่งทารก ก็ยังไม่มีก่อน ในสัตว์โลกนี้ มารดาบิดาอยู่ร่วมกัน มารดามีระดู แต่ทารกที่จะมาเกิดยังไม่ปรากฏ ความเกิดแห่งทารก ก็ยังไม่มีก่อน ดูกรภิกษุทั้งหลายเมื่อใดมารดาบิดาอยู่ร่วมกันด้วย มารดามีระดูด้วย ทารกที่จะมาเกิดก็ปรากฏด้วย เพราะความประชุมพร้อมแห่งปัจจัย ๓ ประการอย่างนี้ ความเกิดแห่งทารกจึงมี” สรุปง่ายๆคือ ต้องมี บิดา มารดาที่มีระดู และทารกที่จะมาเกิด(หรือวิญาณ) นั่นเอง ซึ่งรูปแบบนี้เกิดขึ้นกับสิ่งมีชีวิตทุกชีวิตเช่นกัน ดังนั้นต้นไม้จึงเป็นสิ่งไม่มีชีวิต

บาปไม่บาปรู้ได้ยังไง?

บาปไม่บาปต้องดูก่อนว่าครบองค์ 5 คือ ตัวอย่างข้อ ปาณาฯ 1 ให้รู้ว่า สัตว์นั้น มีชีวิต 2 รู้อยู่ว่า สัตว์นั้น มีชีวิต 3 ตั้งใจจะฆ่าสัตว์นั้นให้ตาย 4 มีความพยายามที่จะฆ่า สัตว์นั้นให้ตาย 5 สัตว์นั้นตาย ด้วยความพยายามนั้น หรือไม่ ? หากครบก็ถือว่าบาป แต่หากบางส่วนก็บาปบางส่วน

การไม่กินเนื้อสัตว์ดีอย่างไร

หลายต่อหลายคนมักคิดว่าการไม่กินเนื้อสัตว์จะได้บุญ ซึ่งเป็นความคิดที่ยังไม่ถูกต้องนัก เพราะการไม่ทำบาปไม่ได้แปลว่าได้บุญ เช่นกันหากไม่ไหว้พระ ก็ไม่ได้แปลว่าคุณเป็นคนบาป ดังนั้นเราต้องรู้ก่อนว่าเรายังไม่ได้บุยอะไรทั้งสิ้นเลยจากการไม่กินเนิ้อสัตว์ แต่สิ่งที่ดีๆที่เกิดขึ้นแน่ๆคือเรื่องของสุขภาพเพราะจากผลการวิจัยหนึ่งได้พิสูจน์แล้วว่ามักพบว่าเด้กที่ฉลาดมักกินผักกว่ากว่าเด็กที่ฉลาดน้อยกว่า แล้วคุณจะยังยอมโง่อยู่หรือไง

ในอนาคตกาล ผู้คนก็จะยึดลวดเส้นเล็กๆ แทน พระรัตนไตย
การสร้างเครือข่ายอวดรู้ และเที่ยววิจารณ์พระเถระ ที่ท่านปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ
พวกที่นั่งเฝ้าจอคอมพิวเตอร์ ก็พยายามหาทางจับผิด พวกเขาไม่รู้ตัวเอง
หรอกว่าได้พาตัวเองเข้าสู่อบาย พวกเขาจะบาปหนา เสียยิ่งกว่าพระเทวทัต
ที่เรียกว่าบาปหนากว่าเพราะว่า เพราะเทวทัต ท่านยังมีโอกาสได้ตรัสรู้ เป็นพระปัจเจกพระพุทธเจ้า มีพระนามว่า อัฏฐิสสระ ด้วยอำนาจที่ถวายกระดูกคางเป็นพุทธบูชา
เราจึงพูดว่าพวกที่นั่งเฝ้าจอคอมพิวเตอร์เที่ยวเผยแผ่คำหยาบคาย ว่าร้ายพระเถระ นั้นบาปหนายิ่งกว่าพระเทวทัต และหมดโอกาสที่จะบรรลุธรรม หากเขาไม่กลับตัวกลับใจเสียใหม่ หลวงพ่อในป่า อธิบายค่อนข้างละเอียด เพราะท่านเห็นว่าอะไรจะเกิดขึ้น ในอนาคต และคนที่นำคอมพิวเตอร์ไปใช้ในทางดีมีไหม ครับหลวงพ่อ ผู้ถามคือพระบัวเฮียว มีเช่นพระเถระที่ท่านปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ท่านก็ใช้คอมพิวเตอร์ ในการเผยแผ่ หลักธรรมคำสั่งสอน ของพระพุทธองค์ ที่ถ้าจะวัดกันในด้านปริมาณ คนที่ประโยชน์จากสิ่งนี้มีน้อย กว่าได้โทษ โดยเฉพาะเยาชนพวกเขาจะเสียหายมาก เพราะจะไม่สนใจศึกษาเล่าเรียน แต่จะนั่งเฝ้าจอคอมพิวเตอร์ สื่อสารหากันด้วยเรื่องไร้สาระ ถึงกับเสพสิ่งลามกอนาจารในคอมพิวเตอร์ จะว่าไปแล้ว ตัวคอมพิวเตอร์ของมันเอง ก็ไม่มีประโยชน์หรือโทษ แต่อยู่ที่การนำไปใช้ คนที่มีสติปัญญาจะนำไปใช้ในทางที่เกิดประโยชน์ ทั้งประโยชน์กับตัวเอง และประโยชน์แก่มนุษยชาติส่วนคนไร้สติปัญญา ก็จะนำ นำไปใช้ในทางที่ก่อความเสียหาย ทั้งแก่ตนเองและต่อมนุษยชาติ

http://board.palungjit.com/f4/นักปฏิบัติที่ใช้คอมพิวเตอร์-ระวังตกนรก-ต้องใช้ด้วยปัญญา-261975.html

ทำไมเป็นอนัตตาแล้วต้องรับกรรม

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เสพติดความเชื่อส่วนตัวเสพติดจินตนาการที่ชอบเสพติดความรู้สึกว่าตัวเองดีตลอดจนเสพติดศรัทธาที่เข้ากับความรู้สึกว่าใช่

ที่จะให้มนุษย์ยอมรับอะไรสักอย่างได้ก็ต่อเมื่อไม่ค้านกับความเชื่อส่วนตัวไม่ ค้านกับจินตนาการที่ชอบไม่ฉุดให้ความรู้สึกเกี่ยวกับตัวเองแย่ลงตลอดจนไม่ทำลายศรัทธาที่ตนหวงแหน

ฉะนั้นจึงไม่แปลกนักหากกล่าวว่ามนุษย์ส่วนใหญ่ไม่ชอบอยู่กับความจริงศาสนาที่พูดแต่เรื่องความจริงล้วนๆจึงไม่ค่อยเข้ากับคนส่วนใหญ่เท่าใดนัก

อย่างเช่นศาสนาพุทธที่แสดงความจริงเรื่องอนัตตาคุณลองนึกดู สมมุติว่านี่ไม่ใช่เรื่องของศาสนาแต่จู่ๆมีใครมาบอกว่าตัวคุณไม่มีอย่างที่คิดความรู้สึกแรกที่สวนตอบเขาน่าจะเป็นความคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว มันจะไม่ใช่อย่างที่คิดได้อย่างไร ก็รู้สึกอยู่ชัดๆ

อนัตตาไม่ได้หมายความว่าไม่มีอะไรเลยสักอย่างไม่มีเหตุผล ไม่มีตัวอะไรรู้สึกรู้สาใดๆอยู่ทั้งนั้นแต่บอกว่าสัตว์ทั้งหลายย่อมเป็นไปตามกรรมอัตภาพหนึ่งๆเกิดขึ้นด้วยกรรมเก่าระหว่างครองอัตภาพหนึ่งๆก็มีสิทธิ์ก่อกรรมใหม่เป็นไปเพื่ออัตภาพอื่น เอาแน่เอานอนอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

เมื่อสั่งสมกรรมดีไว้มาก ย่อมเป็นไปเพื่อสุคติภูมิคือไปครองอัตภาพที่เป็นสุข รับสัมผัสที่เป็นสุขแต่ถ้าสั่งสมกรรมชั่วไว้มาก ย่อมเป็นไปเพื่อทุคติภูมิคือไปครองอัตภาพที่เป็นทุกข์ รับสัมผัสที่เป็นทุกข์

อัตภาพมนุษยภูมินี้ มีธาตุ ๔ ดิน น้ำ ไฟ ลม ประกอบเป็นร่างกายธาตุดินหมายถึงส่วนที่แข็ง เช่น กระดูก เนื้อหนังธาตุ น้ำหมายถึงส่วนที่เอิบอาบ เช่น น้ำลาย น้ำปัสสาวะธาตุไฟหมายถึงส่วนที่ ร้อน เช่น ไออุ่นธาตุลมหมายถึงส่วนที่พัดไหว เช่น ลมหายใจ ลมที่แล่นในร่างธาตุต่างๆเข้ามาประกอบประชุมกันเดี๋ยวเดียวหมายความ ว่าดิน น้ำ ไฟ ลม ในกายคุณเดี๋ยวนี้อาจแปรสภาพไปเป็นดิน น้ำ ไฟ ลม ในกายคนอื่นแลกเปลี่ยนกันได้ ไม่ใช่ว่ามีส่วนประกอบทางธรรมชาติถูกจองไว้ให้คุณคนเดียว

นอกจากกายแบบมนุษย์ ยังมีจิตแบบมนุษย์จิตอันมีสำนึกแบบมนุษย์นี้ ถูกสร้างขึ้นด้วยกรรมเก่าและมีลักษณะการรับรู้ เกิดๆดับๆต่อเนื่องตลอดวันตลอดคืนเมื่อตาเล็งดูรูปก็เกิดการรู้เป็นลักษณะ “เห็น”เมื่อหูเงี่ยฟังเสียงก็เกิดการรู้เป็นลักษณะ “ได้ยิน”เมื่อใจใคร่ครวญไปในกลุ่มความคิดก็เกิดการรู้เป็นลักษณะ “นึกคิด”ลักษณะรับรู้แบบต่างๆเกิดดับเหมือนพยับแดดเหมือนมี แต่มีสักว่าเป็นเงาหลอกครู่เดียวแล้วหายไป

แม้สุขทุกข์ ความทรงจำ เจตนาดีชั่ว และการรับรู้ทางอายตนะทั้งปวงก็สักว่าเกิดแล้วต้องดับลงเป็นธรรมดาเช่นกันอาศัยความจริงอันเป็นสัจจะดังกล่าวพุทธศาสนาจึงสรุปว่าความปรุงแต่งทั้งหลายไม่เที่ยงทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ เพราะไม่ใช่ตัวตน

คำว่า “อนัตตา” จึงอธิบายสภาพกายใจที่เกิดขึ้นรับกรรมชั่วคราวไม่ใช่ว่าเป็นอนัตตาแล้ว ไฉนจึงต้องรับกรรมราวกับมีตัวมีตนอยู่

แต่เมื่อยังไม่สามารถรู้ไม่อาจดำรงสติเห็นกายใจโดยความเป็นอนัตตาได้เรื่อยๆพุทธศาสนาก็สอนให้เห็นว่า “เราก่อกรรม”และ “เราย่อมเป็นทายาทผู้รับกรรมที่ก่อไว้สืบไป”ตัวเราผู้ก่อกรรมและรับกรรมพูดกันในความเข้าใจแบบปุถุชนที่ยังนึกว่ามีตัวเราไม่ใช่พูดโดยนัยของธรรมะแบบอริยะที่มองว่ากายใจไม่ใช่ตัวตน

พอแยกแยะอย่างนี้ก็จะเห็นครับว่าศาสนาพุทธเป็นของลาดลึกไม่ใช่ของที่จะเอามาคุยเล่นเพียงฉาบฉวยจับโน่นผสมนี่ตามอำเภอน้ำใจของใครได้

ดังตฤณตุลาคม ๕๓